W późnej twórczości Aleksandry Jachtomy dominuje dążenie do radykalnej redukcji środków malarskich. Kompozycje z tego okresu budowane są z rozległych plam barwnych, które przenikają się swobodnie i nie są domykane na krawędzi płótna. Ascetyczna dyscyplina kompozycyjna nie oznacza jednak ubóstwa, wręcz przeciwnie, jednorodność tonacji i skupienie na wewnętrznym świetle płótna nadają tym pracom charakter kontemplacyjny. Malarstwo Jachtomy z tego okresu odznacza się niemal absolutną kolorystyczną spójnością. Widz może odnaleźć treści wymykające się werbalizacji.