Roman Artymowski (1919–1993) to jeden z filarów polskiej abstrakcji powojennej, którego ewolucja twórcza stanowi modelowe przejście od estetyki kapistowskiej ku radykalnej syntezie formy. Wypracowany przez niego, ikoniczny motyw solarny, będący rezultatem wizualnych doświadczeń z podróży na Bliski Wschód, stał się polem badawczym dla relacji między barwą a światłem, sprowadzając pejzaż do metafizycznego znaku. Jako wieloletni pedagog i rektor uczelni artystycznych w Warszawie i Łodzi, wywarł istotny wpływ na kształtowanie się polskiej szkoły grafiki i malarstwa, łącząc w swojej praktyce dyscyplinę geometrii z niezwykłą kulturą materii malarskiej
technika własna, olej, płótno; 73 x 46 cm, opr. 74 x 47 cm;
sygn., dat. i opisany na odwrocie: 'ROMAN ARTYMOWSKI | 1962 | Kompoz. złoto - ugrowa | z Fakturą X | olej'
Roman Artymowski (1919–1993) to jeden z filarów polskiej abstrakcji powojennej, którego ewolucja twórcza stanowi modelowe przejście od estetyki kapistowskiej ku radykalnej syntezie formy. Wypracowany przez niego, ikoniczny motyw solarny, będący rezultatem wizualnych doświadczeń z podróży na Bliski Wschód, stał się polem badawczym dla relacji między barwą a światłem, sprowadzając pejzaż do metafizycznego znaku. Jako wieloletni pedagog i rektor uczelni artystycznych w Warszawie i Łodzi, wywarł istotny wpływ na kształtowanie się polskiej szkoły grafiki i malarstwa, łącząc w swojej praktyce dyscyplinę geometrii z niezwykłą kulturą materii malarskiej