[…] Charakterystyczny jest sposób namalowania drzew o smukłych konarach, lekko wzburzonej wody, w której odbijają się zaróżowione obłoki. Artysta mistrzowsko operuje różnymi odcieniami błękitu, różu i żółcieni.

Pejzaż ma układ horyzontalny, jak większość krajobrazów Żukowskiego. Jest namalowany w kolorycie, pełen nastroju, uciszenia i spokoju, co charakterystyczne jest dla pejzaży Żukowskiego, który rzadko wprowadza elementy bardziej dynamiczne. Obraz pochodzi z polskiego okresu jego twórczości. […]

[z ekspetyzy L. Skalskiej-Miecik].