Tulipany należą do najpowszechniejszych i najbardziej rozpoznawalnych motywów późnej twórczości Edwarda Dwurnika. Artysta powracał do nich wielokrotnie, malując kwiaty w gęstych, regularnych rzędach, które wypełniają całe pole obrazowe i nadają kompozycji rytm bliski abstrakcji. Intensywna czerwień kielichów skontrastowana z głęboką zielenią łodyg i liści sprawia, iż obraz „uderza” dekoracyjną siłą. Uproszczony kształt tulipana odsyła ku erotyce, a sam artysta sugerował seksualne odczytanie swych kwiatowych przedstawień. W szerszej symbolice Dwurnika tulipan łączy w sobie żywioł apolliński, a zatem harmonię i symetrię, z dionizyjskim: zmysłowością, upojeniem i swobodą natury. Pozornie konwencjonalny temat urasta tym samym do rangi filozoficznego komentarza o ludzkich pragnieniach i przyjemnościach.