Jan Kazimierz Kauzik (ur. 8 lutego 1860, zm. 18 września 1930) – polski artysta malarz i pedagog. Studiował w Warszawskiej Klasie Rysunkowej 1875–1881 u Wojciecha Gersona i Aleksandra Kamińskiego. Otrzymał nagrodę pieniężną i stypendium Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie. W latach 1882–1885 studiował u Aleksandra Wagnera w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. Po powrocie do Warszawy został profesorem w Klasie Rysunkowej. Od 1903 wykładał także na kursach malarstwa przy Muzeum Przemysłu i Rolnictwa. W swojej twórczości był konserwatywny, nie ulegał wpływom nowych kierunków w sztuce. Malował sceny rodzajowe, krajobrazy, portrety i obrazy treści religijnej. W latach 1883–1909 wystawiał swoje prace w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie oraz w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie.
kredka, ołówek, papier; 30,8 x 24,5 cm.
Praca pochodzi ze szkicownika artysty z 2 połowy XIX wieku.
Jan Kazimierz Kauzik (ur. 8 lutego 1860, zm. 18 września 1930) – polski artysta malarz i pedagog. Studiował w Warszawskiej Klasie Rysunkowej 1875–1881 u Wojciecha Gersona i Aleksandra Kamińskiego. Otrzymał nagrodę pieniężną i stypendium Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie. W latach 1882–1885 studiował u Aleksandra Wagnera w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. Po powrocie do Warszawy został profesorem w Klasie Rysunkowej. Od 1903 wykładał także na kursach malarstwa przy Muzeum Przemysłu i Rolnictwa. W swojej twórczości był konserwatywny, nie ulegał wpływom nowych kierunków w sztuce. Malował sceny rodzajowe, krajobrazy, portrety i obrazy treści religijnej. W latach 1883–1909 wystawiał swoje prace w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie oraz w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie.