Eugène Ebiche był polskim malarzem i grafikiem urodzonym w Lublinie w 1896 roku. W wieku szesnastu lat wstąpił do Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie studiował pod kierunkiem Jacka Malczewskiego i Wojciecha Weissa. W 1922 roku wyjechał do Paryża, gdzie otrzymał stypendium rządu francuskiego. Osiadł na Montparnasse i związał się z Chaïmem Soutine'em, Louisem Marcoussisem, Moise Kislingiem, Henrim Haydenem i Eugène'em Zakiem. Artystę wspierali marszandowie Leopold Zborowski i Georges Bernheim. Ebiche powrócił do Krakowa w 1939 roku i został profesorem rysunku w Akademii Sztuk Pięknych. W latach 1950–1969 był profesorem malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.
Malarz brał udział w Salonie Jesiennym w 1925 roku i Salonie Niezależnych w 1926 roku. Wystawiał również w Krakowie, Belgii, Szwajcarii i Anglii. W 1933 roku wziął udział w Międzynarodowej Wystawie College Art Association w Nowym Jorku. Ebiche aktywnie uczestniczył w życiu artystycznym swoich czasów i wystawiał liczne prace zarówno we Francji, jak i za granicą. W 1960 roku otrzymał nagrodę Fundacji Solomona R. Guggenheima w Nowym Jorku. Dzieła malarza znajdują się w zbiorach Muzeów Narodowych w Warszawie i Krakowie.
Eugène Ebiche stworzył to dzieło około 1930 roku. Chaïm Soutine wywarł na niego ogromny wpływ w pejzażach, portretach i martwych naturach. Podobnie jak Soutine, Eugène Ebiche był przede wszystkim kolorystą. Drzewo w centrum, którego gałęzie i pień zdają się poruszać, jest skomponowane zarówno w ciepłych (pomarańczowy, żółty, brązowy), jak i chłodnych (zielony, niebieski, szary) barwach. W tym pejzażu, najprawdopodobniej namalowanym w południowej Francji, artysta stawia na kolor i oddanie światła.
E. V.
Olej na płótnie
65 x 50 cm
Sygnowany w lewym dolnym rogu „Ebiche”
Kontrasygnowane białą kredą „Ebiche”
Na odwrocie pieczęć celna Francji oraz różne numery i napisy: „ZKZ, 200, AF27, 15P 1690”
Eugène Ebiche był polskim malarzem i grafikiem urodzonym w Lublinie w 1896 roku. W wieku szesnastu lat wstąpił do Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie studiował pod kierunkiem Jacka Malczewskiego i Wojciecha Weissa. W 1922 roku wyjechał do Paryża, gdzie otrzymał stypendium rządu francuskiego. Osiadł na Montparnasse i związał się z Chaïmem Soutine'em, Louisem Marcoussisem, Moise Kislingiem, Henrim Haydenem i Eugène'em Zakiem. Artystę wspierali marszandowie Leopold Zborowski i Georges Bernheim. Ebiche powrócił do Krakowa w 1939 roku i został profesorem rysunku w Akademii Sztuk Pięknych. W latach 1950–1969 był profesorem malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.
Malarz brał udział w Salonie Jesiennym w 1925 roku i Salonie Niezależnych w 1926 roku. Wystawiał również w Krakowie, Belgii, Szwajcarii i Anglii. W 1933 roku wziął udział w Międzynarodowej Wystawie College Art Association w Nowym Jorku. Ebiche aktywnie uczestniczył w życiu artystycznym swoich czasów i wystawiał liczne prace zarówno we Francji, jak i za granicą. W 1960 roku otrzymał nagrodę Fundacji Solomona R. Guggenheima w Nowym Jorku. Dzieła malarza znajdują się w zbiorach Muzeów Narodowych w Warszawie i Krakowie.
Eugène Ebiche stworzył to dzieło około 1930 roku. Chaïm Soutine wywarł na niego ogromny wpływ w pejzażach, portretach i martwych naturach. Podobnie jak Soutine, Eugène Ebiche był przede wszystkim kolorystą. Drzewo w centrum, którego gałęzie i pień zdają się poruszać, jest skomponowane zarówno w ciepłych (pomarańczowy, żółty, brązowy), jak i chłodnych (zielony, niebieski, szary) barwach. W tym pejzażu, najprawdopodobniej namalowanym w południowej Francji, artysta stawia na kolor i oddanie światła.
E. V.