Twórczość Adama Malinowskiego koncentrowała się na dekoratorstwie, scenografii oraz malarstwie pejzażowym i rodzajowym. W swoich studiach artysta nawiązywał m.in. do idyllicznych scen pasterskich Claude’a Lorraina. Dzięki wybitnym umiejętnościom pejzażowym artysta potrafił uchwycić specyfikę polskiej natury. W twórczości Malinowskiego krajobraz staje się nośnikiem nastroju, którego rozproszone światło potęguje wrażenie przestrzeni i wielkości natury.

„Malował widoki rodzimej Lubelszczyzny, Kujaw i Wołynia, ukazywane często w porze świtu i zmierzchu. Cechuje je linearne, drobiazgowe ujęcie i ograniczona, niemal monochromatyczna kolorystyka. Nastrojowe pejzaże z motywem chałup, młynów, ruin zamków na tle malowniczej natury, dopełnione uroczymi szczegółami, przywołują skojarzenia z XVII-wiecznym pejzażem holenderskim […] Wpisuje się też w pewien nurt malarstwa polskiego XIX wieku, tak zwany pejzaż historyczny. Zapoczątkowany przez Zygmunta Vogla, z inicjatywy króla Stanisława Augusta […]” (Bożena Kasperowicz, Muzeum Narodowe w Lublinie, za pośrednictwem strony: wmuzeach.pl)