Prezentowany obraz stanowi znakomity przykład mniej znanego, lecz niezwykle interesującego nurtu twórczości Michaliny Krzyżanowskiej – malarstwa portretowego. Artystka, kojarzona przede wszystkim z pejzażami i martwymi naturami, pozostawiła również niewielką grupę wyrafinowanych portretów, w których ujawnia się jej wyjątkowe wyczucie koloru, dekoracyjności i psychologii modela. Choć po śmierci Konrada Krzyżanowskiego poświęciła się głównie pejzażowi, portrety z wcześniejszego okresu należą do najrzadszych i najbardziej poszukiwanych dzieł w jej dorobku.
Na obrazie ukazana została młoda kobieta o regularnych rysach twarzy, siedząca frontalnie na tle bogatej, niemal ornamentalnej kompozycji kwiatowej. Ubrana jest w czarny, stylizowany strój ozdobiony motywami złotych ptaków, przywołujący skojarzenia z modą inspirowaną Dalekim Wschodem, niezwykle popularną w sztuce europejskiej pierwszych dekad XX wieku. Wyrazista charakteryzacja – mocno zaakcentowane brwi, czerwone usta i gładko uczesane włosy – nadaje modelce elegancję i pewną tajemniczość.
Na szczególną uwagę zasługuje sposób potraktowania tła. Swobodnie prowadzona plama barwna, rozświetlona złocistymi żółcieniami, różami i oliwkowymi szarościami, buduje dekoracyjną przestrzeń, w której motywy kwiatowe i wachlarz stapiają się z malarską materią. Kontrast między syntetycznie ujętą postacią a ekspresyjnie opracowanym otoczeniem zdradza znajomość tendencji postimpresjonistycznych i symbolistycznych, z którymi Krzyżanowska zetknęła się podczas studiów w paryskiej Académie Ranson pod kierunkiem Maurice’a Denisa.
Kompozycja wyróżnia się harmonijnym zestawieniem dekoracyjności z subtelną analizą psychologiczną. Mimo bogactwa tła uwagę widza niezmiennie przyciąga twarz modelki – spokojna, skupiona i pełna wewnętrznej siły. Umiejętne operowanie światłem oraz zróżnicowaną fakturą farby świadczy o wysokiej kulturze malarskiej artystki, należącej do najciekawszych przedstawicielek polskiego malarstwa pierwszej połowy XX wieku.
Portrety Michaliny Krzyżanowskiej pojawiają się na rynku niezwykle rzadko, ustępując liczebnie pejzażom i kompozycjom kwiatowym. Prezentowane płótno, o dużym formacie i wysokich walorach dekoracyjnych, stanowi wartościowy przykład jej twórczości, łącząc młodopolską ekspresję z elegancją estetyki art déco i fascynacją sztuką orientalną.
Olej, płótno; 93 x 81 cm
Sygnowany na odwrocie: Michalina Krzyżanowska
Pochodzenie: ze spuścizny po artystce
Prezentowany obraz stanowi znakomity przykład mniej znanego, lecz niezwykle interesującego nurtu twórczości Michaliny Krzyżanowskiej – malarstwa portretowego. Artystka, kojarzona przede wszystkim z pejzażami i martwymi naturami, pozostawiła również niewielką grupę wyrafinowanych portretów, w których ujawnia się jej wyjątkowe wyczucie koloru, dekoracyjności i psychologii modela. Choć po śmierci Konrada Krzyżanowskiego poświęciła się głównie pejzażowi, portrety z wcześniejszego okresu należą do najrzadszych i najbardziej poszukiwanych dzieł w jej dorobku.
Na obrazie ukazana została młoda kobieta o regularnych rysach twarzy, siedząca frontalnie na tle bogatej, niemal ornamentalnej kompozycji kwiatowej. Ubrana jest w czarny, stylizowany strój ozdobiony motywami złotych ptaków, przywołujący skojarzenia z modą inspirowaną Dalekim Wschodem, niezwykle popularną w sztuce europejskiej pierwszych dekad XX wieku. Wyrazista charakteryzacja – mocno zaakcentowane brwi, czerwone usta i gładko uczesane włosy – nadaje modelce elegancję i pewną tajemniczość.
Na szczególną uwagę zasługuje sposób potraktowania tła. Swobodnie prowadzona plama barwna, rozświetlona złocistymi żółcieniami, różami i oliwkowymi szarościami, buduje dekoracyjną przestrzeń, w której motywy kwiatowe i wachlarz stapiają się z malarską materią. Kontrast między syntetycznie ujętą postacią a ekspresyjnie opracowanym otoczeniem zdradza znajomość tendencji postimpresjonistycznych i symbolistycznych, z którymi Krzyżanowska zetknęła się podczas studiów w paryskiej Académie Ranson pod kierunkiem Maurice’a Denisa.
Kompozycja wyróżnia się harmonijnym zestawieniem dekoracyjności z subtelną analizą psychologiczną. Mimo bogactwa tła uwagę widza niezmiennie przyciąga twarz modelki – spokojna, skupiona i pełna wewnętrznej siły. Umiejętne operowanie światłem oraz zróżnicowaną fakturą farby świadczy o wysokiej kulturze malarskiej artystki, należącej do najciekawszych przedstawicielek polskiego malarstwa pierwszej połowy XX wieku.
Portrety Michaliny Krzyżanowskiej pojawiają się na rynku niezwykle rzadko, ustępując liczebnie pejzażom i kompozycjom kwiatowym. Prezentowane płótno, o dużym formacie i wysokich walorach dekoracyjnych, stanowi wartościowy przykład jej twórczości, łącząc młodopolską ekspresję z elegancją estetyki art déco i fascynacją sztuką orientalną.