Kompozycja przedstawia dwie bose dziewczynki oparte o ceglany, rustykalny murek, wpatrujące się w trzymany w dłoniach polny kwiatek.

Artysta z głębokim liryzmem, ale pozbawionym ckliwości realizmem, potrafił uchwycić duchową czystość i niewinność swoich modeli.

Dzieło cechuje się typową dla Hofmana płynną, miękką linią oraz specyficznym ujęciem światła, które delikatnie modeluje sylwetki dzieci na tle świetlistego nieba i rozmytej, zielonej ściany drzew. Paleta barwna jest stonowana, oparta na harmonii ciepłych ugrów, ceglastych brązów stroju dziewczynki po prawej stronie oraz głębokich granatów sukienki jej towarzyszki. Charakterystyczne dla artysty podejście do światłocienia buduje nastrój ciszy i skupienia, niemal zatrzymując czas na ułamku sekundy uchwyconego gestu.