Pejzaże polskie, obrazy jurajskie i jasnogórskie, cykle prowincjonalne i chopinowskie… Twórczość Jerzego Dudy-Gracza to opowieść o Polsce rozpisana na dziesiątki płócien. Opowieść, którą rozpoznajemy jako własną, rodzimą. Artysta nie idealizował tego świata, a wręcz przeciwnie, ukazywał go poprzez deformację i groteskę, w krzywym zwierciadle, które jednak odbija prawdę. Jego malarstwo wzbudzało przez lata skrajne emocje. Bywało odrzucane jako niewygodne i brzydkie, by po latach powrócić do polskiej kultury i na stałe zagościć obok filmów Barei, kina Wajdy, plastyki Starowieyskiego i Beksińskiego. Bez niego narracja tej kultury brzmi niepełnie.
Świat Dudy-Gracza jest głęboki i tragiczny, bowiem człowiek - bohater obrazów - nie może znaleźć wewnętrznej harmonii. Realizm przetworzony przez deformację i nostalgię sytuuje go gdzieś między surrealizmem, symbolizmem a romantyzmem.