Urodził się w 1894 w Kałuszy, zmarł w 1972 w Krakowie. Malarz, pedagog, współtwórca powojennego życia artystycznego we Wrocławiu. Studiował malarstwo w krakowskiej ASP (1919–1925) pod kierunkiem T. Axentowicza, S. Kamockiego, I. Pieńkowskiego., a następnie doskonalił warsztat podczas pobytów we Francji, Holandii i Belgii. Przez kilka lat mieszkał i tworzył w Paryżu, tu też w 1931 r miał pierwszą wystawę indywidualną w Galerii Zborowskiego. Współzałożyciel Zrzeszenia Artystów Plastyków „Zwornik” (1928). Po wojnie, obok Eugeniusza Gepperta, współorganizował Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Pięknych we Wrocławiu, pracę tę kontynuował w krakowskiej ASP.

Twórczość Krchy wyróżnia się indywidualnym stylem, łączącym wpływy sztuki ludowej, gotyku, flamandzkiego malarstwa XVII wieku i własnych eksperymentów technicznych. Artysta przykładał ogromną wagę do koloru – jego paleta była ściszona, utrzymana głównie w ciepłych tonacjach brunatnych, czerwonych i zielonych, często ożywianych kontrastowymi akcentami bieli lub intensywnej czerwieni. Nie czerpał z postimpresjonizmu, dominującego wśród kolorystów, lecz wypracował własny, refleksyjny język malarski.

Malował pejzaże, martwe natury i sceny rodzajowe, często upraszczając formy, prymitywizując przedstawienia i operując gęstą, ekspresyjną fakturą. Jego obrazy mają nierzadko deformowaną przestrzeń, spiętrzoną perspektywę i narracyjny, niemal baśniowy charakter. Po II wojnie światowej w jego pracach pojawiły się marionetki – figury symboliczne, groteskowe, odgrywające dramatyczne sceny bitewne i egzystencjalne.

Jego dorobek to świadectwo niezależnej postawy twórczej i nieustannego poszukiwania własnych środków wyrazu. Obszerną kolekcję jego prac posiada Muzeum Narodowe w Krakowie.