Polska malarka i publicystka, nazywana „malarką ginących polskich dworków”. Początkowo Janowska planowała pójść w ślady matki i zostać nauczycielką. W tym celu kształciła się w pensji sióstr klarysek, a następnie w krakowskim seminarium nauczycielskim. Jednak za sprawą brata, studenta krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, zaczęła rozwijać się artystycznie – pod jego okiem oraz na kursach A. Branieckiego
Po kilku latach pracy w wiejskiej szkole w Siołkowej kontynuowała naukę w Monachium, gdzie pobierała także lekcje u mistrza portretu, Franza von Lenbacha. Janowska dużo podróżowała – w jej dorobku znajdują się pejzaże z Europy Południowej i Azji Mniejszej oraz liczne szkice z tych regionów. Kształciła się również we Florencji i w Rzymie.
W 1900 roku wyszła za mąż za malarza Tadeusza Rychtera. Małżeństwo było burzliwe i ostatecznie zakończyło się separacją. Choć para nie miała dzieci, Janowska adoptowała córkę – Matyldę.
W latach 1906–1915 artystka mieszkała u matki w Starym Sączu, gdzie założyła szkółkę malarską, którą jednak szybko zamknęła z powodu nieprzychylności lokalnej społeczności. W 1917 roku osiadła na stałe w Krakowie. Jej twórczość cieszyła się dużą popularnością, a mieszkanie artystki stało się jednym z najbardziej znanych salonów artystycznych miasta.
Po drugiej wojnie światowej zainteresowanie jej malarstwem spadło, a ostatnie lata życia spędziła w biedzie, utrzymując nie tylko siebie, lecz także schorowanego, starszego brata.
Sukces prac Janowskiej pobudzał ją do intensywnej pracy – była niezwykle płodną artystką, a pod koniec życia szacowała swój dorobek na kilkanaście tysięcy dzieł. Posługiwała się różnymi technikami: tworzyła akwarele i obrazy olejne, rysowała pastelami i węglem, wykonywała makaty i gobeliny, a także – we współpracy z kabaretami lwowskimi – projektowała kukiełki.
Na popularność jej malarstwa wpływała przede wszystkim obrana tematyka: polskie zacisza – dworki, szlacheckie wnętrza, kościółki, pejzaże oraz sceny wiejskie. Spod jej ręki wyszły również liczne portrety.
Mniej uwagi poświęca się drugiemu obszarowi jej działalności – publicystyce i literaturze. Napisała kilka dramatów oraz pamiętniki dokumentujące bogate życie artystyczne. Regularnie publikowała także w „Gazecie Lwowskiej”, „Reformie” i innych czasopismach.
Rychter-Janowska wystawiała swoje prace w wielu miastach Europy – m.in. w Wenecji, Florencji, Rzymie, Pradze i Wiedniu. W Polsce prezentowała je między innymi we Lwowie i Krakowie oraz na wystawie w warszawskiej Zachęcie.